Cyrax, een wereld van natuurlijke rijkdom en mogelijkheden. De twee belangrijkste redenen waarom de koloniën werden gesticht.

Het maakte ze niet uit, wie het land hiervoor bezat en hoe wij onze wereld in stand hielden. Als parasieten trokken ze onze wereld in en noemden het hun thuis. Langzaam zie ik de wereld afsterven door hun acties, zoals zoveel werelden voor de onze.

Wij noemen hen Silanietten, zo genoemd naar de eerste stad die viel in hun eerste golf van slachtingen. Zij noemen zichzelf Terranen, een naam bedacht door het oudste ras van hun samenleving. Het zijn zwervers die gemiddeld dertig eeuwen op een plaats verblijven, om deze hierna uitgeput en dood achter te laten.

Drie eeuwen geleden zijn ze op onze wereld gekomen en we kunnen ze niet meer verdrijven.
Ze hebben het meeste land overgenomen, zelfs onze meren en bergen.
Een kwart van het oppervlakte van onze wereld zou hen al kunnen onderhouden voor een eeuwigheid, mits ze er goed voor zorgen. Maar ze willen meer. Voor deze parasieten is het nooit genoeg…

Onder elkaar strijden ze om meer macht te vergaren. Neem het ze maar kwalijk, ze kunnen hier toch niet mee stoppen… het zit in hun bloed.

Onze wereld leeft nog, voor hen is de strooptocht pas net begonnen. Wij hebben niets meer te verliezen, we weten dat we een verloren strijd vechten. Toch gaan we niet zwijgzaam ten onder, wij kijken niet nog zevenentwintig eeuwen lijdzaam toe hoe onze wereld ten onder gaat. Cyrax is zich tegen hen aan het keren. Niet alleen het land, maar ook zijn inwoners.
Als we al verloren hebben, laat ons dan niet doodbloeden. Laat ons met gestrekte vleugels de nacht in zweven en laat hen branden in het vuur van onze woede!

“Waarom vertelde hij dit precies in deze woorden?’’ De acolyte keek vragend naar zijn meester.
“Lees tussen de regels door en begrijp wat hij daadwerkelijk bedoeld. Dit is precies hetzelfde als elke spreuk die uitgesproken wordt en elke incantatie die veranderd wordt om het precieze effect te creëren van een bekende spreuk.’’
Hij ,als creatie zijnde, is als een paradox in de realiteit, in een wereld die hij het zijne noemt. Ook al hoort hij hier niet thuis.

Li’arnus Benefictus ,second degree master, keek terug over de stadsmuur naar Nostrum lex.
De burcht was intussen opgegroeid tot een ware stad. Het gilde Nostrum Lex was in de bloei van zijn leven.
Hij keek omlaag waar langzaam de een na de andere avonturier de stad introk.
Het gilde had intussen meer taken dan dat hij leden had, waardoor ze moesten terugvallen op een nieuwe groep.
Avonturiers die nergens voor terugdeinzen en altijd op zoek zijn naar de volgende berg goud.
Master Benefictus was tegen het plan om deze tak van krijgers te gebruiken, gezien hun loyaliteit discutabel is.
Maar volgens de inner council moet er geen oorlog gewonnen worden, maar individuele veldslagen. Men kan niet terugvallen op avonturiers, verwachten dat zij kunnen samenwerken als een getraind leger.
Maar je kan wel van ze verwachten dat zij genoeg zullen samenwerken om hun doel te bereiken en het er levend vanaf te brengen.
Een gevallen soldaat kost jaren training, een gevallen avonturier wordt vervangen door de volgende.